ایرانه

هدف کلی طراحی داخلی این پروژه، ایجاد حس خانه در آپارتمان‌های بی‌روح امروزی بود؛ موضوعی بنیادین که این روزها فراموش شده است.

پرسش مهمی که ذهنم را مشغول کرده بود این بود: اگر مدت زیادی در خانه محبوس بودم، جدا از نیازهای فیزیولوژیک، به چه چیزی نیاز داشتم تا حس انزوا و دوری از دنیای بیرون در من کم‌رنگ شود؟ فرهنگ، دانش، جهان‌بینی، سرزندگی، شادابی، تنوع، رنگ، آرامش، آسایش خاطر، نور طبیعی، یک پنجره و امید.

در ابتدای فرآیند طراحی، تصور می‌کنم این مکان از آنِ من خواهد بود؛ پس از خودم می‌پرسم به‌عنوان کاربر واقعاً از یک مکان چه انتظاری دارم تا در آن حس تعلق داشته باشم؟ خانه‌ی شخصی من پویا، حسی، گرم و صمیمی است، با گوشه‌هایی دلنشین و به‌یادماندنی.

دموکراسی در معماری چه شکلی دارد؟ از خودم پرسیدم اگر اعضای خانواده نیازها و ذوق‌های متفاوتی داشته باشند چه می‌شود؟ به‌عنوان طراح نباید نظر یک نفر را به دیگران ترجیح دهم — می‌خواهم همه احساس تعلق به خانه داشته باشند. برای همین باید مبلمانی متنوع برای این خانه پیش‌بینی می‌کردم.

آشپزخانه با رنگ‌های جسورانه طراحی شده، در حالی که سایر بخش‌ها از رنگ‌های نوترال تشکیل شده‌اند؛ اما این آشپزخانه پرانرژی از سراسر خانه دیده می‌شود و قاب‌های هنری متنوعی می‌سازد.